Persoonlijk begint al dat separatisme serieus mijn voeten uit te hangen, of voor de separatisten onder ons serieus mijn linker- en rechtervoet uit te hangen. Het gaat zelfs al zo ver dat ik er een licht sarcastisch genoegen begin in te scheppen om te zien hoe de ene soms de andere een stevige schop onder de rechtvaardige linker- en rechterkloot geeft. Zelf ben ik een belg die nederlands spreekt, graag naar de meeneemchinees gaat én ongeveer veertig procent van zijn loon opdoet aan spullen die ergens in het buitenland van de band rolden. De cafébaas van mijn stamcafé is een nva’er die nu en dan bij de met veel genoegen bestelde orval of leffe mij probeert uit te leggen hoe het komt dat het niet zo goed roert binnen vadertje staat en het moet gezegd worden, als je het allemaal hoort klinkt het allemaal vrij logisch. Maar klinkt alles niet een beetje logisch als je er voldoende over begint na te denken. Ik heb me gisterenmiddag even afgesloten van de buitenwereld en ben gaan nadenken hoe mijn leven eruit zou zien moest ik de filosofie van het separatisme in alles gaan doortrekken. Zelf behoor ik immers tot die 99,9 procent van de mensen die amper 10 procent en soms zelfs maar 5 procent van zijn hersenen gebruikt, de rest kost mij alleen maar bloed en calorieën. Hetzelfde met mijn spermaproductie, miljarden levende cellen die meestal in een cleenexdoekje naast mijn bed een stille dood sterven. Het koste me amper een half uur aan doemdenken vooraleer ik besloot mijn linkeroog en rechterneusgat met tape dicht te plakken en mij er zelf van verbood mijn rechterarm nog te gebruiken, tien minuten later heb ik uit praktische reden besloten de linkerarm op te geven.
Ik zag er niet uit maar dat leek de mensen rondom me weinig te deren, ze hadden me al in vreemdere situaties tegengekomen. Het leven liep zijn gangetje tot ik die avond in het café het aan de stok kreeg met de ongelukkige die naast me aan de toog kwam zitten. Ik had net een sigaret opgestoken en vroeg de man vriendelijk het café te verlaten of toch hoogstens vijftien meter op te schuiven zodat hij niet kon meeroken, ik wou hem eerst nog vragen of hij ook die rook van gisteren en eergisteren ging vergoeden maar tot die redevoering kwam het niet. Iets later liep ik op straat en trok ik de plakband van mijn linkeroog daar mijn rechter was dichtgeslagen en besloot ik dat het separatisme niet echt mijn ding was.
