Cryptoknight’s Blog

Het is vreemd om na een slordige tien posts eindelijk wat plaats voor jezelf te maken op je eigen blog maar bij deze waag ik mij eraan. Fictie is een mooi masker maar nu en dan doet het ook wel eens deugd om van de verzonnen schaduw in het reeële licht te stappen.

Veel mensen denken dat ik de fictie gebruik als een masker, een soort van mistige sluier om de mindere, ruwere kantjes van mijn dagdagelijkse bezigheden heen. Misschien hebben ze wel gelijk, misschien is het soms makkelijker om te vluchten in een verzonnen wereld. Maar als ik vlucht is het zeker niet om miserie en problemen achter te laten, maar misschien nu net om het geluk vanop een afstand te kunnen bekijken. Geluk is een vorm van surrealisme waarvan de stroken pas zichtbaar worden als je jezelf ervan kunt distantiëren, als je het kan aanvaarden en het durft te omarmen. Geluk is een eenvoudige formule waarin de som van jezelf én de opvatting van jezelf binnen die opvatting steeds een positief resultaat geeft.

Wie schrijft ontvlucht niet zijn problemen maar probeert ze mee te nemen, uit de smeltkroes van problemen én de oplossing van die problemen ontspringt de zuiverste inkt. Ik probeer niet te denken aan mijn vrienden als ik schrijf, aan de ware of aan de andere mensen die ik liefheb. Zij horen niet thuis in een wereld van hersenspinsels, vreemde wendingen én bizarre climaxen. Schrijven is een eenzame bezigheid, een vorm van retraite in jezelf, een reis waar je vaak armer uit terugkeert dan toen je was vertrokken. Wie rijker wil worden moet lezen.
Eénmaal je begint te schrijven, wanneer die ene hoofdletter er staat weet je dat het anker is gelicht, wat nu volgt is een lettervaart over woelige baren, nu en dan rusten op een komma, om dan weer verder te gaan in een woordenstorm; naar het oog van de zin, uitvarend naar een puntloos einde. Schrijven is magie, het beschrijven is passie, het omschrijven liefde.