Cryptoknight’s Blog

Vannacht ontwaakte ik uit mijn kleffe Absintdroom, een met groen fluweel bedekte nachtmerrie diep verzonken in mijn bewustzijn. De groene fee glimlachte maar haar grijns was een delirium van ongeboren onschuld én wegrottende nostalgie. Jij weet het want je stond naast mijn bed, één geworden met de duisternis.

Ik knipte het licht aan…

Flarden van de realiteit zonken langzaam naar voren. Misschien was jij het die mijn nachtmerrie voedde, die mij glas voor glas naar een wereld hier ver vandaan had gebracht. Ik weet het niet, ik zal het ook nooit weten maar het bericht dat je had achtergelaten bevestigde het vermoeden dat jij even goed wist van mijn bestaan als ik van het jouwe.

“Elke revolutie begint met de dood van een ideaal.”

Het was de eerste maal in die vijfentwintig jaar van mijn bestaan dat je besloten had om de discussie met je drager te openen. De onhandig gekaligrafeerde letters op de muur leken naar voren te springen op het vanillekleurig behangpapier. Ze waren even doordracht als impulsief geschetst in de bordeaurode inkt van wrok én plichtsbesef.

De verlichting knipperde onder de gewaarwording…

De vraag die al dagen door mijn hoofd rondspookte manifesteerde zich nu in een monoloog, of was het een innerlijke conversatie? Wie beleefde wie, wie beleefde wat? Was jij de gedoogde én ik de ziekte of was het omgekeerd? Misschien heb jij nooit in mij geleefd maar was ik de persoon die in jouw leefde, die je bijstond in het denken.

De lamp sprong…

Ik voelde me licht worden in mijn hoofd, ijl in mijn gedachten. Soms had ik zin om te roepen, zo luid te roepen dat de mensen rondom me ontwaakten uit hun droom, de realiteit die achter de realiteit verscholen ligt, als celofaan rond celofaan, doorzichtig maar aanwezig. Waar gaan idealen naar toe als ze niet beleefd worden, hoe ontstaat een innerlijke revolutie zonder het besef van nietigheid?

De fee wenkte, ik ontwaakte uit mijn dagdroom. De vlam was aangestoken én de witte suiker brandde. Gekarameliseerde druppels vielen in het groene gif en mengden zich tot een troebele realiteit. Het water verzacht haar venijn maar doet het niet verdwijnen.

Ik zuchtte en paste, de drank had zijn taak reeds volbracht. De onvruchtbare nacht wachtte.