Cryptoknight’s Blog

Het is griezeliger om stil te staan bij het leven dan te mijmeren over de dood. Doodgaan is slechts een honderduizendste deel van het evolutieproces, in het beste geval maar een paar minuten van de vele jaren waarin we “zijn”. Is het dan zo akelig om gewoon te stoppen? Is het akeliger om te eindigen dan verder te gaan?

Elke keer weer als ik geconfronteerd wordt met het aanschijn van grote kuddes mensen dan grijpt het beklijvend gevoel me naar de keel dat al die levens weg, over, naast, onder, door mekaar lopen. Hoe sommige mensen mekaar kennen, hoe ze andere mensen beter kennen, de manier waarop ze neerkijken op de andere levens die hun pad kruisen. Waarom is het zo moeilijk om gewoon naar iemand toe te stappen én hem of haar te vragen deel uit te maken van je leven. Niet eeuwig, niet verbonden door één of andere vage term, maar gewoon op dat ogenblik en voor een onbepaald aantal ogenblikken die daarop volgen.

Is het niet mooi, geruststellend, te kunnen denken dat de levensstroom van iemand die je genegen is evenwijdig loopt met de jouwe. Is het niet het mooiste geschenk om iemand te voelen, deel uit te maken van iemands leven, te volgen om dan later te leiden, te smeken om dan weer te geven. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik dergelijk geluk nodig heb.

Elk levend wezen verdient het om minstens één maal in zijn leven het ultieme geluk te vinden. Sommigen vinden het in de glimlach van hun pasgeboren kind, anderen in zes juiste cijfers op een roos formulier, nog iemand misschien in de donshaartjes op de armen die je liefkozend vasthouden. Ik vond het in jouw, ook al weet je het zelf misschien niet.