Cryptoknight’s Blog

Onlangs ben ik verhuisd, volgens mijn innerlijk woordenboek: “het verplaatsen van jezelf in de hoop dat het ergens anders beter staat of in het beste geval minder afsteekt tegen het behang”. Op zich is er niet zo heel veel veranderd, de inhoud is nog dezelfde gebleven enkel de context ziet er een beetje anders uit.

Ik woon nu op het gelijkvloers aan de straatkant maar leef nog steeds in een wereld losgerukt van de maatschappij, op een klein vlot gemaakt van een verloren gewaande kroonkurk, hopende dat een toevallige passant mij opmerkt nog voor ik in die andere wereld verdwijn. Uit het zicht maar in het hart.

Ik hoop dat je het mooi vindt…

Er kijkt iemand door het venster, klopt iemand op de deur, belt iemand aan, loopt iemand weg. Een stilte maakt zich meester over me. Ik voel me bekeken zonder opgemerkt te worden. De geuren van mijn voorganger zijn zuur en ongerijpt. Ik lees wat maar lijk de woorden niet te kunnen vatten. Er kijkt nog iemand door het raam.

Ik hoop dat je jezelf thuis voelt…

Ik doe het niet. De mensen beginnen me terug aan te gapen wanneer ik op straat loop. Ik zie ze omdat ze mij zien, ik zie ze niet altijd omdat ze mij ontwijken. Wanneer ik wacht bij de bakker lijkt het alsof de dame achter me iets wil zeggen, net als al de rest. Je hoort bijna hoe de woorden in haar mond vorm krijgen, hoe ze gewikt en gewogen worden. Er hangt een spanning in de lucht die je vaak voelt wanneer je op café of op restaurant iets teveel kijkt naar iemand of iets te vaak bekeken wordt. Ik ren weg uit de bakkerij. Op straat ontwijken de mensen mij nog voor ze me gezien hebben. Ik hoor en voel hoe ze het over me hebben wanneer ik uit hun zichtsveld verdwijn. Een gebrek aan zelfvertrouwen voedt je ego.

Ik kijk door mijn raam, klop op de deur, bel aan en open vervolgens de deur tot mijn nieuwe appartementje. Ik ben niet waar ik wil zijn maar voorlopig zal ik me nergens meer thuis voelen dan hier. Ik zet me neer in de zetel en wacht tot ze terug komen.