Cryptoknight’s Blog

Vandaag voelde ik hem opkomen in de winkelstraat. Spelend met de reflectie van mezelf langsheen winkeletalages. Het vreemde en beklijvende gevoel dat de wereld rondom je stilstaat én dat de mensen die erin rondlopen het niet eens beseffen.

Soms ben ik bang.

Soms denk ik dat iedereen me aanstaart, dat ze zich naar mekaar keren om fluisterend die vreemde jongeman daar iets verder te omschrijven, beschrijven of god sta me bij, vatten. Ik hoorde iemand lachen én vroeg me af wat er met me scheelde. Mijn plotse blik, het draaien van mijn hoofd gebeurde zo opzichtig, zo instinctief, dat ze naar me keken.

Onzekerheid is het zaad van egoïsme.

De schaduw tussen de klinkers van de winkelstraat leek plots een veilige haven, een ruimte waarin jij me zou vergezellen. Heel even maar, een momentopname van innerlijke rust. Even verdwijnen uit het zicht van de toeschouwers. Op adem komen. Mekaar oppeppend voor een zoveelste optreden, een zoveelste wandeling langsheen de coulissen van de maatschappij.

Een dame liep me haast omver, eten, drinken, onzin én vermaak met zich meesleurend voor een week of twee, verpakt in zakken aan 20 cent per stuk. Ze keek om maar zag me niet, ze zag alleen maar een obstakel, een belemmering in haar zijn. Een zijn dat zich uitte tussen het ontbijt en het middagmaal, tussen het middagmaal en avondmaal om enkel in het onbewustzijn tussen avondmaal en ontbijt tot leven te komen.

Ik wou huilend achter haar aanrennen om haar eens goed vast te nemen. Elke mens verdiend minstens drie knuffels per dag maar het onmens in mezelf hield me tegen én keek grijnzend toe hoe ze met heel wat wegwerpcallorieën én meeneemgeluk haar eigen graf delfde.

Soms ben ik bang.