Ingedeeld onder: Uncategorized | Tags: dieten, vermageren, how to, gezondheid
December komt eraan met zijn onlosmakelijk verbonden feestdagen, meestal een periode waarin we lekker veel eten en ons goed laten gaan. Waarom ook niet? De rijkelijk gevulde buffetten, de gevulde kalkoenen, de verse kreeft en al die andere lekkernijen kunnen we en mogen we niet aan ons voorbij laten gaan.
Kort na de feestdagen of vaak nog op de avond zelf neemt het schuldgevoel het echter over en beslis je iets te doen aan dat overgewicht, hoe groot of hoe klein het ook mag zijn. Kortom, heel wat mensen besluiten op dieet te gaan en heel wat minder mensen doen het ook effectief. Deze blogpost is bedoeld om die mensen een beetje bij te staan met raad en daad maar bovenal om het “gezonde” idee achter diëten wat kracht bij te zetten.
Waarom zou je naar mij luisteren?
Wel, zelf ben ik een vijfentwintigjarige jongen die, je zult de term wel kennen, al zijn hele leven op dieet was. Tot ik ontdekte dat ik niet heel mijn leven hoefde te diëten, dat die laatste kilo’s er ook wel zonder al te veel moeite af zouden gaan. En ik had gelijk.
Toen ik dertien jaar was woog ik 126 kilogram. Dat gewicht heb ik een hele tijd meegesleurd tot ik op mijn zestien besloot om af te vallen, ik woog toen 128 kilogram. Tien maanden later was dit nog maar 74 kilogram. En neen, ik heb geen maagring laten zetten én ik heb mezelf niet uitgehongerd. Ik volgde toen hotelschool en kwam geregeld met voedsel in contact dus een kluizenaarsbestaan heb ik ook niet geleden. En ja, het is zo dat jonge mensen sneller afvallen dan oude mensen maar dat heeft niets te maken met “het vet dat er al zo lang zit” of “de ouderdom die begint door te bewegen” maar gewoon met het feit dat jonge mensen makkelijker de knop kunnen omdraaien.
Wat maakt een dieet gezond?
Eerst en vooral de reden waarom je op dieet gaat. Ik ken heel wat mensen die ervan houden om met de term “ik ben te dik” te gooien, tot grote ergernis van de mensen die wel degelijk met een overwicht kampen. Vaak bedoelen die mensen het niet slecht maar als jij op dat ogenblik besloten hebt om de riem wat strakker aan te spannen, dan kan het een serieuze deuk voor je zelfvertrouwen zijn om van die ene panlat te horen dat hij of zij een kilo of twee wil verliezen. Laat je echter niet kisten door hen: “zulke mensen moeten niet op dieet, één kleine aanpassing in hun leven is al voldoende”. En die regel gaat trouwens niet alleen voor hen op maar ook voor jouw. Vaak gaan mensen ‘gezonder’ eten, wat vaak impliceert dat ze gewoon ‘minder’ eten.
Denk hier gewoon even bij na. Wat is er gezonder aan minder te eten? Oké, er zijn mensen die gewoon de hele dag door eten en die mensen zullen ervoor moeten zorgen dat ze minder eten maar als je gewoon drie a vier maal per dag eet hoef je niet minder te eten, gewoon anders. En anders kan ook lekker zijn, anders zouden hamburgerketens niet constant met nieuwe formules op de proppen komen, mensen houden nu éénmaal van veranderingen. Laat deze verandering dan gewoon een goeie zijn en je bent vertrokken.
Kolen, sherry of zitten daar koolhydraten in?
Wanneer je op zoek gaat naar een dieet zal je heel wat mensen tegenkomen die je vertellen dat ze vijftig kilo zijn vermagerd door alleen nog maar bloemkolen te eten, of op een stuk oud ijzer te zuigen. Je zal heel wat bedrijven tegenkomen die je vertellen dat zij de pil hebben waarmee je twintig kilo vermagerd op twee maand tijd maar waar volgens de verpakking alleen maar paardenbloemen en ananas inzit. En nog een paar reclameboodschappen die je zeggen dat je door volledig over te schakelen op proteïneshakes binnenkort zes broeksmaten kwijt bent.
Hallo, ik herhaal: hallooo. Natuurlijk val je af als je alleen maar op bloemkolen moet overleven of wanneer ze je aanraden om elke maaltijd door spek met eieren te vervangen. Als ik je nu zou vertellen dat je binnen de zes maand vijftig kilo kunt verliezen door enkel papier te eten zal dat ook wel kloppen, ik weet echter niet of we binnen zes maand dan nog van je zullen horen. Mensen hebben nood aan voedsel én gaan dood aan een eenzijdig voedpatroon. Zo simpel is het, om te overleven heb je groenten, fruit, vlees, zuivel, vis, zonlicht, water en zelfs vetten, suikers, koolhydraten, mineralen en vitaminen nodig. Als ik je morgen zou vertellen dat je zes maand lang in een zwarte kamer moet leven zonder zonlicht, dan zou je me voor gek verklaren. Laat je dan ook niet misleiden door mensen die dit met je voeding proberen te doen. Je hebt al deze elementen nodig en daarmee basta.
Denk gewoon logisch na
Wat ik hieronder allemaal ga vertellen is geen nieuws. Het is gewoon een portie gezond verstand op een webblog gegooid. Er zullen puntjes bijzitten waarbij je zult blazen en zuchten, waarbij je zult denken: “man, zoveel moeite” of waar je gewoon spontaan zult overkijken. Zo werkt het spijtig genoeg niet, als je geen moeite wilt doen dan zal je geen blijvende resultaten behalen, dan zal je net als ik vroeger afvallen, terug bijkomen om vervolgens steen en been te klagen dat je een leven lang aan het diëten bent. Je bent natuurlijk niet verplicht om alle puntjes toe te passen, je bent ook niet verplicht om op dieet te gaan, het is een keuze die je zelf maakt, die ik heb gemaakt en waar ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van heb gehad.
Goed, laten we beginnen…
1 “Hou van jezelf”
Het is zo eenvoudig. Als je niet van jezelf houdt waarom ga je dan op dieet en als je wel van jezelf houdt waarom straf je je dan door op hongerdieet te gaan. Doe dit niet, blijf gewoon van het leven genieten zoals je hopelijk altijd al gedaan hebt én verhoog het genot door nu ook aan jezelf te denken. Hou gewoon van jezelf zoals je nu bent. Ik weet dat het niet klinkt als de goede slogan voor een dieet maar het vreemde eraan is wel dat het werkt. Als je van jezelf houdt dan zal je jezelf nooit meer volproppen met junkfood én zoetigheden. Logisch toch, waarom zou je dit doen als je weet dat het je alleen maar dieper in de problemen brengt.
Hoe werk je eraan? : ga gewoon eens voor de spiegel staan én bekijk jezelf zoals je echt bent. Denk niet: “wat een hopeloze klomp vet”, “ik zal altijd zo dik blijven”, “ik haat mezelf”. Dit werkt destructief, duh. Probeer daarentegen gewoon te denken dat je jezelf nog mooier gaat maken dan je al bent, dat dit gewoon het vertrekpunt is van een nieuw en beter leven.
2 “Investeer in jezelf”
Heel wat mensen die op dieet zijn denken plots dat ze zichzelf moeten straffen. Elke gelegenheid halen ze aan om te kunnen zeggen: “ik kan niet want ik ben op dieet”. Hoe belachelijk is dit nu? Er bestaat een naam voor dit soort mensen: sadomasochisten. En dan heb ik het niet over de mensen die dit in de intieme sfeer uitoefenen, maar de die-hard ‘ik hak een pink af omdat het leuk is’ groep. Hoor jij hiertoe? Ik dacht het niet.
Het begrip investeren kan je op verschillende manieren bekijken. Waarom zou je plots geen nieuwe kleren meer mogen kopen? Omdat ze je niet meer passen als je vermagerd bent? Feit, maar moet je daarom nu de hele tijd in oude kleren rondlopen? Waarom zou je niet naar de zonnebank mogen of eens lekker naar de kapper. Je bent nu al mooi, je vermagerd om jezelf nog mooier te maken en hetzelfde doe je door jezelf eens lekker te verwennen. Straf jezelf ook niet om tegen vrienden of vriendinnen plots te zeggen dat je niet met hen op restaurant kan omdat je op dieet bent, zie de regel hieronder.
Hoe werk je eraan? : Simpel, ga ook eens lekker op restaurant, shoppen, uit. Leef gewoon.
3 “Beloon jezelf”
Het komt misschien vreemd over dat de eerste drie regels niets met ‘het aanpassen van de voeding’ te maken hebben. Dat klopt, dat kunnen we in één puntje samenvatten, in wezen moet je er eerst voor zorgen dat je het denkpatroon aanpast. Dat is veel belangrijker en zal ervoor zorgen dat je het langer volhoudt.
Vandaar ook dat het belangrijk is jezelf te belonen. Ik gaf mezelf wekelijks op één vaste dag een soort van beloning. Soms eens een lekker coupe brésilienne, soms gewoon een restaurantbezoekje onder vrienden en vaker kocht ik mezelf iets leuk. Mensen vertelden me constant dat ik er goed en gelukkig uitzag, niemand heeft me er ooit op gewezen dat ik op dieet was, die complimentjes volgden pas achteraf.
4 “Eet om te leven, leef niet om te eten”
Het is het regeltje waarmee mijn moeder zaliger mij altijd rond mijn oren sloeg én waar ik haar nu pas, nu het natuurlijk veel te laat is, dankbaar voor ben. Vier maaltijden per dag zijn ruim voldoende en zelfs al één teveel. Een lekker ontbijt, wat tevens stress-reducerend kan werken, een pittige lunch, een krachtig vier-uurtje en een bescheiden avondmaal. En dat is het, niets meer of niets minder. Ik schrik ervan hoeveel mensen dit niet toepassen. Meeste mensen ontbijten niet, eten een broodje onder de middag en een warm maal ’s avonds. Hierdoor gaan ze vaak slapen als het eten nog niet verteerd is, slapen ze slecht, staan ze moe op, staan ze te laat op om nog te ontbijten en zijn we weer vertrokken. Het is een visieuze cirkel waar jij alleen kunt uitstappen. En als je het niet van je moeder wilt horen, luister dan naar mij of sterker nog, luister gewoon naar jezelf.
Hoe werk je eraan? : 1 WEEK PROBEREN, NIET TEVREDEN, VERMOEIDHEID TERUG!
5 “Eet slim”
Voila, het puntje over goed eten. Heel wat mensen zullen op deze blogpost al op zoek zijn gegaan naar het befaamde lijstje met goede en slechte dingen, dingen die je wel mag eten en dingen die je niet mag eten. Wel pech, ik publiceer zo geen lijstje. Je weet volgens mij goed genoeg wat je wel en wat je niet mag eten? Als je dit niet weet, raad ik je aan van naar een diëtiste te gaan om de lijst op te halen. Dan weet je dat je geen gefrituurde gerechten mag eten, dat je geen chocolade mag eten, dat koffiekoeken uit den boze zijn, dat je aardappelen mag eten maar geen gratin of frietjes. Volgens mij is een gezonde dosis verstand voldoende om dit allemaal zelf te achterhalen. Er zijn maar een aantal zaken waar je mee moet oppassen: avocado’s, bananen, druiven, bonen en noten. Probeer je aardappelportie te beperken tot 100 gram, of twee middelgrote aardappelen en je vleesportie ook tot 100 gram, vis en kip mag je tot 175gr gaan, maar laat die weegschaal alstublieft achterwege. Het oude trukje dat je een portie aardappelen zo groot mag nemen als een gebalde vuist en een stuk vlees zo groot als het oppervlak van je handpalm klopt ook, ongeveer.
6 “Eet voldoende”
Verlaat de tafel niet wanneer je nog honger hebt, zoiets is nefast voor een dieet. Binnen de korste keren vind je jezelf dan terug voor de koelkast met een bord in de aanslag klaar om het vol te leggen met dingen die je nu beter kunt laten. En dan heb ik het niet zozeer over ‘foute’ of ‘juiste’ dingen maar gewoon dingen in het algemeen. In principe is het nooit goed om je maag te vullen nadat je gegeten hebt, als de verteringsmolen reeds op volle toeren draait kan je beter alles zijn gang laten gaan. Ook al is het maar om verteringsproblemen te vermijden. Eet gewoon en volg hierbij de filosofie dat groenten en fruit geen kwaad kunnen, zolang je ze maar op een natuurlijke manier klaarmaakt en niet in liters boter of met slagroom, ook dat is bijna te logisch om neer te schrijven.
7 “Drink voldoende”
Ik weet het, dit ben je naderhand al beu gehoord. Maar het is een feit dat voldoende drinken noodzakelijk is. Elke dag een glaasje wijn of een pintje, een paar glazen ongezoet fruitsap, twee liter water, koffie, thee, etc… keuze zat. Blijf wel van de frisdranken af, als je erover nadenkt zijn ze bijlange zo lekker niet, ze zitten barstensvol suiker en hebben een zuurtegraad die veel te hoog ligt om gezond te zijn. Als je de frisdranken niet kunt laten, zoek dan een light-versie maar drink hier ook met mate van want deze bevatten vaak zoetstoffen die niet goed zijn voor de spijsvertering.
8 “Beweeg”
Nog een klassieker die je mag volgen maar niet hoeft te volgen. In principe vermager je niet ontzettend veel door te sporten, je lichaam werkt gewoon beter wanneer je regelmatig beweegt. En bewegen mag je ruim zien: wandelen, fietsen, nu en dan eens stevig van de grond gaan, lopen en ga zo maar verder.
Wees eerlijk
Dit is geen regel maar gewoon een levenswijsheid. Wees gewoon eerlijk met jezelf als je op dieet gaat. Je hoeft niet elke week twee kilo kwijt te zijn of één kilo of überhaupt iets, gezonder leven op zich is ook al heel veel waard. En eerlijk gezegd zijn mensen met dat ietsje meer vaak honderd maal aantrekkelijk dan mensen zonder dat ietsje meer. Zolang jij je er goed bij voelt hoef je niemand iets te bewijzen. Dat is de allerlaatste maar belangrijkste visie van deze blog. Latere blogs over dit onderwerp kunnen nog volgen.
Take care…
Het is fijn om te lezen dat het goed met je gaat beste E. Ik ken je niet, heb je nooit gekend maar toch kijk ik telkens weer uit naar de volgende brief. Je noemt me Isabelle maar dat geeft niet. We zijn gebonden door een zekere vorm van perversie, nieuwsgierigheid en leugens, een bitterzoete link die bijna verslavend werkt.
Vandaag lag je tweede brief op me te wachten toen ik ’s ochtends het huis verliet. Anders dan de vorige zat deze in een gewone enveloppe, op standaard briefpapier, ongeparfumeerd. Mijn vingers trilden toen ik de belikte, vastgeplakte flap probeerde te openen. De enveloppe scheurde, een schrijnend verwijt dat wél aan mij geadresseerd was. Net als jouw wereld, onze wereld, vertoont de realiteit barsten, fantoompijn om een relatie die niet de mijne is.
Ik begrijp dat je het niet fijn vind dat ik niet antwoord op je brieven. Alhoewel ik al menig maal de pen ter hand en harte heb genomen was het zwarte bloed kurkdroog, rolde de point niet gewin, bleef het papier onberoerd. Ik wil wel maar kan haar niet zijn; dus blijf ik in afwachtendheid een schuldig toeschouwer van een schouwspel dat mij ongevraagd wordt aangeboden.
Je schrijft dat ik de vrouw van je dromen ben én alhoewel de vorm van dromen onvatbaar is voor elke vorm van kritiek betwijfel ik je oprechtheid. De realiteit wordt vaak overschaduwd door ons verlangen, dromen wijken voor daglicht als de nacht wijkt voor een ontnuchterend ontwaken. Maar doe het niet, maak geen einde aan je leven omdat je niet bij me kunt zijn want even confronterend als het besef dat morgen er niet meer kan zijn, is het aanschouwen van de lezer.
Ik hou je brief steeds bij me, vannacht nog heb ik hem bovengehaald om nogmaals te lezen hoe je ervan hield om met het topje van je neus langsheen mijn borsten te strelen, om me te zoenen op die speciale plek. Vannacht nog ben ik gaan slapen met de gedachte dat ook jij ervan hield om mijn adem in je hals te voelen én zweverig zuchtend in slaap viel toen ik mijn lichaam tegen het jouwe hield. Maar ik kan Isabelle niet meer zijn, voorlopig toch niet.
Persoonlijk begint al dat separatisme serieus mijn voeten uit te hangen, of voor de separatisten onder ons serieus mijn linker- en rechtervoet uit te hangen. Het gaat zelfs al zo ver dat ik er een licht sarcastisch genoegen begin in te scheppen om te zien hoe de ene soms de andere een stevige schop onder de rechtvaardige linker- en rechterkloot geeft. Zelf ben ik een belg die nederlands spreekt, graag naar de meeneemchinees gaat én ongeveer veertig procent van zijn loon opdoet aan spullen die ergens in het buitenland van de band rolden. De cafébaas van mijn stamcafé is een nva’er die nu en dan bij de met veel genoegen bestelde orval of leffe mij probeert uit te leggen hoe het komt dat het niet zo goed roert binnen vadertje staat en het moet gezegd worden, als je het allemaal hoort klinkt het allemaal vrij logisch. Maar klinkt alles niet een beetje logisch als je er voldoende over begint na te denken. Ik heb me gisterenmiddag even afgesloten van de buitenwereld en ben gaan nadenken hoe mijn leven eruit zou zien moest ik de filosofie van het separatisme in alles gaan doortrekken. Zelf behoor ik immers tot die 99,9 procent van de mensen die amper 10 procent en soms zelfs maar 5 procent van zijn hersenen gebruikt, de rest kost mij alleen maar bloed en calorieën. Hetzelfde met mijn spermaproductie, miljarden levende cellen die meestal in een cleenexdoekje naast mijn bed een stille dood sterven. Het koste me amper een half uur aan doemdenken vooraleer ik besloot mijn linkeroog en rechterneusgat met tape dicht te plakken en mij er zelf van verbood mijn rechterarm nog te gebruiken, tien minuten later heb ik uit praktische reden besloten de linkerarm op te geven.
Ik zag er niet uit maar dat leek de mensen rondom me weinig te deren, ze hadden me al in vreemdere situaties tegengekomen. Het leven liep zijn gangetje tot ik die avond in het café het aan de stok kreeg met de ongelukkige die naast me aan de toog kwam zitten. Ik had net een sigaret opgestoken en vroeg de man vriendelijk het café te verlaten of toch hoogstens vijftien meter op te schuiven zodat hij niet kon meeroken, ik wou hem eerst nog vragen of hij ook die rook van gisteren en eergisteren ging vergoeden maar tot die redevoering kwam het niet. Iets later liep ik op straat en trok ik de plakband van mijn linkeroog daar mijn rechter was dichtgeslagen en besloot ik dat het separatisme niet echt mijn ding was.
Ingedeeld onder: De mens
Het is vreemd om na een slordige tien posts eindelijk wat plaats voor jezelf te maken op je eigen blog maar bij deze waag ik mij eraan. Fictie is een mooi masker maar nu en dan doet het ook wel eens deugd om van de verzonnen schaduw in het reeële licht te stappen.
Veel mensen denken dat ik de fictie gebruik als een masker, een soort van mistige sluier om de mindere, ruwere kantjes van mijn dagdagelijkse bezigheden heen. Misschien hebben ze wel gelijk, misschien is het soms makkelijker om te vluchten in een verzonnen wereld. Maar als ik vlucht is het zeker niet om miserie en problemen achter te laten, maar misschien nu net om het geluk vanop een afstand te kunnen bekijken. Geluk is een vorm van surrealisme waarvan de stroken pas zichtbaar worden als je jezelf ervan kunt distantiëren, als je het kan aanvaarden en het durft te omarmen. Geluk is een eenvoudige formule waarin de som van jezelf én de opvatting van jezelf binnen die opvatting steeds een positief resultaat geeft.
Wie schrijft ontvlucht niet zijn problemen maar probeert ze mee te nemen, uit de smeltkroes van problemen én de oplossing van die problemen ontspringt de zuiverste inkt. Ik probeer niet te denken aan mijn vrienden als ik schrijf, aan de ware of aan de andere mensen die ik liefheb. Zij horen niet thuis in een wereld van hersenspinsels, vreemde wendingen én bizarre climaxen. Schrijven is een eenzame bezigheid, een vorm van retraite in jezelf, een reis waar je vaak armer uit terugkeert dan toen je was vertrokken. Wie rijker wil worden moet lezen.
Eénmaal je begint te schrijven, wanneer die ene hoofdletter er staat weet je dat het anker is gelicht, wat nu volgt is een lettervaart over woelige baren, nu en dan rusten op een komma, om dan weer verder te gaan in een woordenstorm; naar het oog van de zin, uitvarend naar een puntloos einde. Schrijven is magie, het beschrijven is passie, het omschrijven liefde.
Ingedeeld onder: Het onmens
Vannacht ontwaakte ik uit mijn kleffe Absintdroom, een met groen fluweel bedekte nachtmerrie diep verzonken in mijn bewustzijn. De groene fee glimlachte maar haar grijns was een delirium van ongeboren onschuld én wegrottende nostalgie. Jij weet het want je stond naast mijn bed, één geworden met de duisternis.
Ik knipte het licht aan…
Flarden van de realiteit zonken langzaam naar voren. Misschien was jij het die mijn nachtmerrie voedde, die mij glas voor glas naar een wereld hier ver vandaan had gebracht. Ik weet het niet, ik zal het ook nooit weten maar het bericht dat je had achtergelaten bevestigde het vermoeden dat jij even goed wist van mijn bestaan als ik van het jouwe.
“Elke revolutie begint met de dood van een ideaal.”
Het was de eerste maal in die vijfentwintig jaar van mijn bestaan dat je besloten had om de discussie met je drager te openen. De onhandig gekaligrafeerde letters op de muur leken naar voren te springen op het vanillekleurig behangpapier. Ze waren even doordracht als impulsief geschetst in de bordeaurode inkt van wrok én plichtsbesef.
De verlichting knipperde onder de gewaarwording…
De vraag die al dagen door mijn hoofd rondspookte manifesteerde zich nu in een monoloog, of was het een innerlijke conversatie? Wie beleefde wie, wie beleefde wat? Was jij de gedoogde én ik de ziekte of was het omgekeerd? Misschien heb jij nooit in mij geleefd maar was ik de persoon die in jouw leefde, die je bijstond in het denken.
De lamp sprong…
Ik voelde me licht worden in mijn hoofd, ijl in mijn gedachten. Soms had ik zin om te roepen, zo luid te roepen dat de mensen rondom me ontwaakten uit hun droom, de realiteit die achter de realiteit verscholen ligt, als celofaan rond celofaan, doorzichtig maar aanwezig. Waar gaan idealen naar toe als ze niet beleefd worden, hoe ontstaat een innerlijke revolutie zonder het besef van nietigheid?
De fee wenkte, ik ontwaakte uit mijn dagdroom. De vlam was aangestoken én de witte suiker brandde. Gekarameliseerde druppels vielen in het groene gif en mengden zich tot een troebele realiteit. Het water verzacht haar venijn maar doet het niet verdwijnen.
Ik zuchtte en paste, de drank had zijn taak reeds volbracht. De onvruchtbare nacht wachtte.
Ingedeeld onder: Het onmens
Het is griezeliger om stil te staan bij het leven dan te mijmeren over de dood. Doodgaan is slechts een honderduizendste deel van het evolutieproces, in het beste geval maar een paar minuten van de vele jaren waarin we “zijn”. Is het dan zo akelig om gewoon te stoppen? Is het akeliger om te eindigen dan verder te gaan?
Elke keer weer als ik geconfronteerd wordt met het aanschijn van grote kuddes mensen dan grijpt het beklijvend gevoel me naar de keel dat al die levens weg, over, naast, onder, door mekaar lopen. Hoe sommige mensen mekaar kennen, hoe ze andere mensen beter kennen, de manier waarop ze neerkijken op de andere levens die hun pad kruisen. Waarom is het zo moeilijk om gewoon naar iemand toe te stappen én hem of haar te vragen deel uit te maken van je leven. Niet eeuwig, niet verbonden door één of andere vage term, maar gewoon op dat ogenblik en voor een onbepaald aantal ogenblikken die daarop volgen.
Is het niet mooi, geruststellend, te kunnen denken dat de levensstroom van iemand die je genegen is evenwijdig loopt met de jouwe. Is het niet het mooiste geschenk om iemand te voelen, deel uit te maken van iemands leven, te volgen om dan later te leiden, te smeken om dan weer te geven. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik dergelijk geluk nodig heb.
Elk levend wezen verdient het om minstens één maal in zijn leven het ultieme geluk te vinden. Sommigen vinden het in de glimlach van hun pasgeboren kind, anderen in zes juiste cijfers op een roos formulier, nog iemand misschien in de donshaartjes op de armen die je liefkozend vasthouden. Ik vond het in jouw, ook al weet je het zelf misschien niet.
Ingedeeld onder: De mens
Er hangt een mystieke aantrekkingskracht rond woorden, visuele elementen opgebouwd uit lijnen die verdriet, geluk, passie en nog zoveel meer kunnen voortbrengen. De manier waarop elke letter is opgebouwd fascineert me, hoe elke lijn het karakter van die letter op papier weet te zetten.
Neem nu de perfecte ronding van de “O” een ellips zonder begin of eindpunt, waarin het Ontstaan voortvloeit in het Oneindige. Wanneer je de letter in de mond neemt lijkt het alsof hij nooit wil stoppen, je voor altijd wil plezieren met zijn warme, knusse karakter. Hij is een graag geziene gast in onze orgie van woorden.
Dit alles in tegenstelling met zijn ietwat geïsoleerde, niet zo veraf wonende buur. De “X” is een beetje een kluizenaar en heeft een agressieve, venijnige bijklank die we maar al te vaak mijden. De twee lijnen lopen naar mekaar toe om vervolgens na de minste aanraking weer van mekaar weg te lopen.
En zo heeft elke letter haar doel in de samenstelling van een woord. Er zijn woorden die continenten in beweging kunnen zetten, woorden die mensen kunnen binden tot de dood hen scheid, woorden die je elke vorm van beweging afnemen. Maar toch ligt de meeste kracht in het ontbrekende woord, het ene woord dat, alhoewel nooit uitgesproken, de essentie van het leven omvat.
Het is het woord dat je vergeten bent in het gesprek met een dierbaar iemand, het woord dat je zo graag tegen iemand wil zeggen maar niet durft, het woord dat honderd zinnen overbodig kan maken. Het leeft op ieders tong maar zal nooit het daglicht zien.
Die ene strook van letters, die bundel van klanken én aarzeling, is zonder enige twijfel het mooiste woord van heel de wereld.
Ingedeeld onder: Het onmens
Onlangs ben ik verhuisd, volgens mijn innerlijk woordenboek: “het verplaatsen van jezelf in de hoop dat het ergens anders beter staat of in het beste geval minder afsteekt tegen het behang”. Op zich is er niet zo heel veel veranderd, de inhoud is nog dezelfde gebleven enkel de context ziet er een beetje anders uit.
Ik woon nu op het gelijkvloers aan de straatkant maar leef nog steeds in een wereld losgerukt van de maatschappij, op een klein vlot gemaakt van een verloren gewaande kroonkurk, hopende dat een toevallige passant mij opmerkt nog voor ik in die andere wereld verdwijn. Uit het zicht maar in het hart.
Ik hoop dat je het mooi vindt…
Er kijkt iemand door het venster, klopt iemand op de deur, belt iemand aan, loopt iemand weg. Een stilte maakt zich meester over me. Ik voel me bekeken zonder opgemerkt te worden. De geuren van mijn voorganger zijn zuur en ongerijpt. Ik lees wat maar lijk de woorden niet te kunnen vatten. Er kijkt nog iemand door het raam.
Ik hoop dat je jezelf thuis voelt…
Ik doe het niet. De mensen beginnen me terug aan te gapen wanneer ik op straat loop. Ik zie ze omdat ze mij zien, ik zie ze niet altijd omdat ze mij ontwijken. Wanneer ik wacht bij de bakker lijkt het alsof de dame achter me iets wil zeggen, net als al de rest. Je hoort bijna hoe de woorden in haar mond vorm krijgen, hoe ze gewikt en gewogen worden. Er hangt een spanning in de lucht die je vaak voelt wanneer je op café of op restaurant iets teveel kijkt naar iemand of iets te vaak bekeken wordt. Ik ren weg uit de bakkerij. Op straat ontwijken de mensen mij nog voor ze me gezien hebben. Ik hoor en voel hoe ze het over me hebben wanneer ik uit hun zichtsveld verdwijn. Een gebrek aan zelfvertrouwen voedt je ego.
Ik kijk door mijn raam, klop op de deur, bel aan en open vervolgens de deur tot mijn nieuwe appartementje. Ik ben niet waar ik wil zijn maar voorlopig zal ik me nergens meer thuis voelen dan hier. Ik zet me neer in de zetel en wacht tot ze terug komen.
Ingedeeld onder: Het onmens
Vandaag voelde ik hem opkomen in de winkelstraat. Spelend met de reflectie van mezelf langsheen winkeletalages. Het vreemde en beklijvende gevoel dat de wereld rondom je stilstaat én dat de mensen die erin rondlopen het niet eens beseffen.
Soms ben ik bang.
Soms denk ik dat iedereen me aanstaart, dat ze zich naar mekaar keren om fluisterend die vreemde jongeman daar iets verder te omschrijven, beschrijven of god sta me bij, vatten. Ik hoorde iemand lachen én vroeg me af wat er met me scheelde. Mijn plotse blik, het draaien van mijn hoofd gebeurde zo opzichtig, zo instinctief, dat ze naar me keken.
Onzekerheid is het zaad van egoïsme.
De schaduw tussen de klinkers van de winkelstraat leek plots een veilige haven, een ruimte waarin jij me zou vergezellen. Heel even maar, een momentopname van innerlijke rust. Even verdwijnen uit het zicht van de toeschouwers. Op adem komen. Mekaar oppeppend voor een zoveelste optreden, een zoveelste wandeling langsheen de coulissen van de maatschappij.
Een dame liep me haast omver, eten, drinken, onzin én vermaak met zich meesleurend voor een week of twee, verpakt in zakken aan 20 cent per stuk. Ze keek om maar zag me niet, ze zag alleen maar een obstakel, een belemmering in haar zijn. Een zijn dat zich uitte tussen het ontbijt en het middagmaal, tussen het middagmaal en avondmaal om enkel in het onbewustzijn tussen avondmaal en ontbijt tot leven te komen.
Ik wou huilend achter haar aanrennen om haar eens goed vast te nemen. Elke mens verdiend minstens drie knuffels per dag maar het onmens in mezelf hield me tegen én keek grijnzend toe hoe ze met heel wat wegwerpcallorieën én meeneemgeluk haar eigen graf delfde.
Soms ben ik bang.
